ด้วยต้องเผชิญกับ “เรื่อง” ของความขัดแย้งในกระบวนการความคิดมา “พักใหญ่”

“พักใหญ่” ที่ทำหน้าครุ่นคิดตลอดเวลา

และก็เป็นเวลา “พักใหญ่” ที่ใครต่อใครสังเกตุเห็น

- -

การได้เป็นคน “แปลกหน้า”

ในบางครั้ง

ก็ทำให้เราได้เห็น “มุมมอง” บางอย่างในตัวเราที่แตกต่างออกไป

อีกทั้ง การได้อยู่กับคน “แปลกหน้า”

ในบางครั้ง

ก็ทำให้เราได้เห็น “มุมมอง” ชีวิตที่แตกต่างไปเช่นกัน

 - -

“วงจรอุบาทว์ – วงจรที่ 2

ทำให้มุมมองของชีวิต...กระจ่างขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

- -

มุมมองชีวิตจาก “คนแปลกหน้า”

ตั้งคำถามให้คิดเพิ่ม...

ว่าเรา

“อยากเป็นเพียงเห็ด หรือต้นไม้ใหญ่”

- -

เราอยากจะใช้ชีวิต “เหมือน” คนทั่วไป

หรือ

เราอยากจะใช้ชีวิต “เหนือ” คนทั่วไป

- -

จากความคิดที่คิดว่า “ผิด”

และ “พลาด” ที่ตัดสินใจมาที่นี่

กลับกลายเป็น

ความ “ผิด” ที่คิดว่าตัวเองทำ “พลาด”

- -

เราไม่ได้ทำอะไร “ผิด”

เราไม่ได้ตัดสินใจ “พลาด”

- -

การ “ฝันใหญ่”

บางครั้งก็เกิดเส้นบางๆ ในความสงสัยของคนทั่วไป

คือ “มึงบ้า” กับ “มึงกล้า”

- -

ไม่แปลกถ้าจะถูกมองว่า “บ้า”

เพราะเราเองยังคิดว่า ตัวเองต้อง “บ้า” มากพอถึงยอมทิ้งอะไรหลายๆ อย่างเพื่อมาที่นี่

ในทางกลับกัน

เรากลับกลายเป็น “คนกล้า” ในสายตาของ “คนแปลกหน้า”

- -

เราเคยเป็น “เห็ด”...

ใช้ชีวิตเพียงให้เท่ากับสังคมที่อยู่

ไม่อยาก “สูง”กว่า ขอแค่ “เท่าเทียม”...ก็น่าจะพอ

การอยู่แบบ “เห็ด” ก็มีความสุขแบบ “เห็ด”

เรื่อย-เรื่อยกับชีวิต

เรื่อย-เรื่อยกับความคิด

ไม่มี “สูง” หรือ “ต่ำ”

เรื่อย-เรื่อย และก็เรื่อย-เรื่อย

- -

ความเป็น “เห็ด” ก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดี

แต่ “เรา” คงเป็น “เห็ด” ที่ได้ไม่ดีเท่าไร่

เป็นเห็ดที่อยากเห็นอะไรสูงกว่าต้นหญ้าที่บดบัง

เป็น “เห็ด” ที่ “ใฝ่สูง”

“ใฝ่สูง”...เกินตัว

- -

การพยายาม “ถีบ” ตัวเองจากความเป็นเห็ด

ให้เปลี่ยนเป็นอะไรที่ “สูง” กว่า...เป็นเรื่องยากเอาการ

แต่..คำว่า “ยาก” ไม่ได้หมายความว่าเป็นไปไม่ได้

“เห็ด” ก็เลยมีลูกบ้า

 - -

สุดท้าย...มันอาจจะไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก

ที่ “เห็ด” อยากจะ Turn เป็น “ต้นไม้ใหญ่”

แต่...ตอนนี้มันก็แค่ “ต้นเรื่อง” ...อีกนานคงจะได้เห็น “ตอนจบ”

เพราะฉะนั้น..ยังคงตัดสินไม่ได้ว่า

ทั้งหมดนี้เป็นเพียง “ความบ้า” หรือ “ความกล้า”

แต่ถึงแม้ว่าผลจะออกมาเป็น “ลบ”

และ “สุดท้าย” ก็ต้องตกมาอยู่ในที่ที่เคยอยู่

แต่อย่างน้อยที่สุด...

“เห็ด” ก็ได้ขึ้นชื่อว่าเคยเห็น “ฟ้า” ในมุมที่ใกล้ขึ้น

- -

...ตกลงมาแล้วเจ็บ ก็ยังดีกว่า “ไม่กล้า” ที่จะเจ็บ...   

 

 

 

ขอบคุณ...คนที่ทำให้เกิด วงจรอุบาทว์ วงจรที่ 2

ขอบคุณ...ที่ทำให้ รู้จัก ตัวเองมากขึ้น และกรุณาอย่าไปป่วน "วงจรชีวิต" ใครอีกล่

มา..มาว่ากันต่อ

วงจรความทุลักทุเลของชีวิตอีกหนึ่งวงจร

ว่ากันง่ายๆ ... "วงจรชีวิต" นี่แหละ

- -

จะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก

ขึ้นอยู่กับช่วงหมุนของวงจร

ช่วงไหนถนนเรียบ..ก็เคลื่อนกันแบบเงียบๆ

ช่วงไหนดันมีหลุม...ก็ตกกันไปหาทางออกไม่ได้กันพักใหญ่เลยทีเดียว

- -

อันที่จริง..

ชีวิตช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาก็ว่ายากพออยู่แล้ว

แต่สองสามวันก่อน มีเรื่องยากกว่าเกิดขึ้นอีกซะงั้น

- -

ได้มีโอกาสคุยกับ “พี่” คนนึง

สรุปเนื้อหาใจความได้ว่า

“พี่ว่า..ปอนด์ไม่รู้จักตัวเอง”

....เค้าว่าอย่างงั้น!

- -

ไม่รู้ว่ามีใครเคยทำไหม

เคยทำ “รายการชีวิต”

ราทำ!

เรามักจะมีลิสต์ หรือที่ใครๆ เรียกกันว่า “เป้าหมายชีวิต”

ทำ ”รายการ” ออกมาเป็นข้อ-ข้อ

- -

เมื่อฉันอายุ เท่านี้.. ฉันจะ...

1……………………

2……………………

3……………………

4……………………

5……………………

รายละเอียด...ก็ว่ากันไป

- -

ก่อนตัดสินใจมานี่...

ก็ทำลิสต์กันยาวเลยทีเดียว

สุดท้าย..ทุกอย่างที่คิดไว้พังไม่เป็นท่า

ก็ไม่เป็นไร...คิดใหม่

อาจจะเศร้าบ้างที่มันไม่เป็นอย่างที่คิด

แต่สิ่งที่ทำให้ “ฟื้น” ตัวอย่างรวดเร็ว

คือ...เรารู้ว่าเราต้องการอะไร 

- -

แต่ ณ วันนี้...

ทุกอย่างที่ “คิด” ว่า “รู้ดี” กลับ “ศูนย์”

เพราะมีใครมาทำให้ “ความเชื่อ” ของเรา “สั่น”

- -

ถ้า...”เรา” ยังไม่รู้จักตัวเองอย่างที่เค้าว่า

แล้วเกือบสิบปีที่ผ่านมา..

ที่เรา “คิด” ว่าเรารู้จักตัวเองดีพอ

ที่เรา “คิด” ว่าเรารู้ว่าเราต้องการอะไร

เกือบสิบปีที่เรา “คิดว่า” เรารู้...มันคืออะไร!

- -

เรามักจะคิด “ดีใจ” กับตัวเองเสมอ

“ดีใจ” ที่เรา "ค้นหา" ตัวเองเจอ

“ดีใจ” ที่รู้ว่าตัวเอง "อยากทำอะไร" และทำอะไรได้

“ดีใจ” ที่รู้จัก “ตัวเอง” เร็วกว่าคนอื่น

- -

แต่วันนี้...

แทบไม่อยากเชื่อตัวเองไม่อยากจะเชื่อว่า...

“เวลาเพียงสองชั่วโมงกว่าๆ กับคำพูดของคนหนึ่งคน”

เพียงเท่านี้..จะสามารถทำลาย

 “ความเชื่อ ความมั่นใจ และความศรัทธา” ของเราอย่างหมดสิ้น!

- -

เราเพียง “คิดไปเอง” อย่างงั้นเหรอ

มันเป็นไปได้ยังไง..ที่คนเราจะคิดว่า “เรารู้จักตัวเอง”

- -

แต่ถ้าเรา “หลง” อย่างที่เค้าว่า....

แล้วเราจะต้องทำยังไง!

เราจะสามารถกลับไปที่ “ศูนย์” และนับหนึ่งใหม่ได้ยังไง

ในเมื่อเรามาไกล-ไกลมาก...

มากซะจนไม่กล้าที่จะหันหลังกลับ

- -

เราควรจะวิ่ง “ทวนเข็ม”

“ทวนกลับ” เพื่อกลับไป “ทบทวน” 

ถึง “ความต้องการที่แท้จริง”

หรือ

เราจะวิ่ง “ตามเข็ม”

“ตามทาง”...ทางที่เราเชื่อมั่นมาตลอด

- -

ยังคงคิดไม่ตก...

แต่ที่แน่-แน่ ตอนนี้...

เอาแต่นอนนิ่ง และร้องไห้

- -

หนึ่งในเรื่อง “อุบาทว์”

ที่เกิดใน “วงจรชีวิตที่อุบาทว์”

คืออารมณ์ที่ “อุบาทว์ที่สุด”

คือ... “ฉันอ่อนแอ”

- -

"เกลียด" อารมณ์แบบนี้

"เกลียด" ที่ตัวเองเป็นแบบนี้

- -

ไม่รู้ว่าอะไร-อะไร มันจะแย่ลงไปกว่านี้ไหม

ขอเหอะ..ไหว้ล่ะ

กราบก็ได้

ตอนนี้รับอะไรไม่ไหวแล้ว

ม่ไหวแล้วจริง-จริง

"ขอเหอะ...พอเหอะ"